Parades en een dipolen kerkhof

Sponsoring

Toen overste van Tiel in april/mei 1965 vertrok, werd er een parade gehouden op de Deelenseweg. De wagens moesten perfect in orde worden gemaakt en, zoals sergeant Appie Aalbers altijd placht te zeggen, blinken als een spreekwoordelijke hondenl.l in de maneschijn. De legergroene verf werd normaal verdund met de accijnsvrije rode benzine die met een flesje uit één van de tanks van de DAF’s werd gehengeld. Dat vonden de mannen voor deze gelegenheid niet goed genoeg, dus had Jan Schuring van thuis een paar liter schone wasbenzine meegenomen en Jo Coenen zijn eigen verfspuit. Het Leger had nu eenmaal niet alles en soms was sponsoring nodig.

De verfspuit van Jo werd op de luchtketel van één van de DAF’s aangesloten. En zo werden de wagens gespoten. Na de spuitbeurt leek het wel of ze net nieuw uit de fabriek in Eindhoven waren gekomen.

Hoewel nieuw: aan één kant dan. Het mocht namelijk niet al te veel verf kosten. Daarom werden de wagens maar aan één kant gespoten. Namelijk de kant die tijdens de parade was gericht naar de tribune met daarop overste van Tiel en zijn genodigden.

Dipolen kerkhof Deelenseweg

Op de radio- en de radioschakelwagens moesten de antennes geplaatst worden om een zo imposant mogelijke parade te houden. Niemand had aan de laag overhangende takken op de Deelenseweg gedacht. Toen we dan ook daaronder door reden werden vrijwel alle radio antennes en antenne secties van de wagens afgescheurd. Het gaf een enorme schade, maar wat gaf dat: de parade was imponerend geweest. Dat er vervolgens minstens vier maanden geen oorlog mocht uitbreken, omdat wij dan toch geen verbindingen konden maken, deed niet ter zake.

Oefenspeech

Na afloop van de parade was er een afscheidsbijeenkomst in de kantine of de eetzaal. We kregen extra luxe eten en ook een wat duurder toetje.

Peter van Lith is niet iemand die zich nadrukkelijk op de voorgrond zet. En daarom zou je dat niet van hem verwachten. Maar hij mocht namens het bataljon het woord doen naar overste van Tiel. En dat deed hij zo perfect dat hij daarna altijd de klos was als iemand een toespraak moest houden. Of hij daar blij mee was is een tweede. Maar hij kon toen perfect oefenen in het spreken in het openbaar en houden van presentaties en dat is hem later heel goed van pas gekomen.

De schade aan de radio en schakelwagens was groot. Vrijwel geen enkele auto had nog antennedipolen. Dus werd binnenskamers besloten dat het verstandig was om bij een parade niet meer met gemonteerde antennes te rijden.

Het geheugen van een mens heeft echter maar een beperkte capaciteit en we neigen ernaar om alles wat ouder is dan negen maanden gemakshalve maar te vergeten.

Beste beentjes

Met Bevrijdingsdag of een andere feestdag in 1965 werd het 11Vbdbat gevraagd deel te nemen aan een parade in, ik meen, Doetinchem. Om de relatie met de burgerij te verbeteren en ook om even te laten zien wat Defensie wel niet allemaal had aangeschaft van de belastingcenten van de mensen van Doetinchem, werd besloten op dat verzoek in te gaan.

Er werd een plattegrond gevraagd van de route en de opstelling van de tribunes. Zo werd bepaald van welke kant de auto’s de straat in zouden rijden en aan welke kant dit keer de tribunes zouden staan. Het beste beentje vóór was het motto. Dit keer kregen de banden extra aandacht. Ze werden met zwarte bandenverf weer in staat van nieuw gebracht. Maar ook dit keer mocht het niet al te veel kosten. Dus werden alleen de banden gedaan die aan de kant van de tribunes waren.

Hommage

Sergeant Jan Brans herinnert het zich nog levendig. Ik laat hem even aan het woord: "Het was prachtig weer die dag. Van de cabines moesten we de huiven halen. De voorruiten werden neergeklapt en we waren allemaal in uitgaanstenue. Er waren nog een paar mannen met oude uniformen en die kregen de strikte opdracht om thuis te blijven.

Het had veel moeite en vuile handen gekost om de banden aan de paradekant zwart te krijgen. Die matte troep trok in de poriën van je handen en kreeg je er bijna niet meer af. Ook dit keer moesten de antennes geplaatst worden, maar we hadden extra goed gecheckt en er zouden geen problemen komen.

Op weg naar de parade hadden we veel bekijks. Maar ook voor ons was er van alles te zien. Vooral de luchtig geklede jongedames hadden onze aandacht. Na een weekje kazerne met soldaten in legergroen, was dat een heel ander gezicht.

We reden met twee auto’s naast elkaar. Peter Blom was de chauffeur van mijn C32. Naast ons reed Piet Buikstra en co.

Vlak bij de straat waar de parade zou zijn ging het mis. Er was een wegomleiding en daardoor kwamen we die straat van de andere kant binnen gereden. En de hoogwaardigheidsbekleders op de tribune kregen onze zo mooi geverfde zwarte banden niet te zien. Maar aan die andere kant van de weg bleken ook de lantaarnpalen, vlaggenmasten en dat soort ongerief anders te staan. En die kwamen daardoor in conflict met de op de wagens geplaatste antennes. Het zou op sommige plaatsen antennedipolen geregend hebben.

Er liep volgens mij ook een hondje rond het paradepodium. Dat had de militaire ernst van de situatie goed aangevoeld. Tenminste het bracht een saluut door de rechterachterpoot te heffen tegen het platform met hoogwaardigheidsbekleders".

Kees Blokker, Voerendaal, 6 september 2010. Met bijdragen van Leen den Boer, Jan Brans, Piet Buikstra.