We waren de afgelopen 14 dagen op vakantie en bij de terugkeer vond ik een overlijdenskaart. Mijn oude vriend Frits Boendermaker blijkt op 23 oktober overleden en inmiddels op 28 oktober jl. begraven te zijn.

Frits Boendermaker leerde ik op 12 oktober 1966 kennen toen ik als VND korporaal bij hem en Jack Post op de kamer werd gelegerd. Frits was een half jaartje ouder dan ik. Hij was als dienstplichtige soldaat opgekomen. Het bergen van in de sloot geraakte zware voertuigen fascineerde hem en hij besloot direct om beroepsmilitair te worden. Zodoende was hij in 1966, toen ik hem leerde kennen, al korporaal der eerste klasse. Met een enorme eigenheid en uitstraling waar ik met open mond naar keek. Hij hielp mij snel op weg om het schuchtere van een beginnend korporaaltje kwijt te raken. Ik heb veel van hem geleerd, waar ik later nog veel aan heb gehad en waar ik met veel plezier op terug kijk. Ik trok een kleine 9 maanden met Frits op en werd toen overgeplaatst. Ik heb daarna nooit meer contact met hem gehad.

In de verhalen: De hel van '65, Vrijwillig Nadienen en MIO inspectie en wachtlopen speelt Frits een belangrijke rol.

Als je tussen 1964 en ca. 1970 bij het 11Vbdbat hebt gezeten, chauffeur bent geweest, met je wagen van de weg af bent geraakt en niet meer op eigen kracht recht kon komen: dan heb je vast en zeker met Frits te maken gehad.

Frits was de chauffeur van de 10-ton breakdown. Dat is de DAF YB-626 takelwagen die moest uitrukken als een andere wagen zich had vast gereden. Hij zat in het berging- en bezemteam van het Bataljon. Hij had maling aan de militaire mores, maar voor een omgeslagen wagen kon je hem midden in de nacht het bed uit krijgen.

Eind zestiger jaren vond er een reorganisatie bij het 11Vbdbat plaats en werd Frits overgeplaatst naar de Cavalerie. En daar kon hij zich naar hartelust uitleven in het bergen van omgeslagen, te water geraakte of anderszins in het ongerede geraakt tanks. Die hij toen natuurlijk ook zelf moest kunnen besturen. Wat hij met erg veel enthousiasme deed.

In feite was dat ook het enige wat hij wilde: hij was een bergingsman in hart en nieren. Hij hoefde geen onderofficier te worden. Maar toen hij als geroutineerde beroepskorporaal door een dienstplichtige snotaap sergeant in de houding werd gezet, was voor hem de maat vol. Hij meldde zich aan voor de kaderschool op de KMS in Weert. Het hoefde nog steeds niet echt voor hem, reden voor Ans om op zondagavond zijn sommen dan maar te maken. Frits werd wachtmeester en uiteindelijk zelfs opper-wachtmeester.

Frits heb ik eigenlijk altijd als een geboren vrijgezel gezien, maar hij ontmoette Ans in 1968 en die twee trouwden in 1970. Zij kregen twee kinderen: Carolien en Frans.

Midden april 2010 vond ik Frits terug. In het telefoongesprek dat ik toen met hem had, vertelde hij dat bij hem enig maanden ervóór de spierziekte ALS was geconstateerd. Dat is een ongeneeslijke aandoening van de spieren, waarbij deze steeds zwakker worden. Oók de ademhalingsspieren. De patiënt overlijdt uiteindelijk aan ademstilstand. Elk jaar wordt in Nederland bij 500 mensen deze diagnose gesteld.

Ik was perplex en we spraken af dat ik hem na onze vakantie zou komen opzoeken. We zouden op 28 april voor zes weken op vakantie gaan. Op de avond van 27 april kreeg ik rond half tien een telefoontje van zijn dochter Carolien. Carolien vertelde dat ze gehoord had dat ik met haar vader had gesproken en dat Frits nog eens de oude fotoboeken had nagekeken.

Hij had bij het doorbladeren verzucht: “Kon ik nog één keer in zo’n tank zitten”. Dat was de eerste keer dat Frits had aangegeven nog dolgraag iets te willen doen en Carolien vroeg aan mij of ik mogelijkheden had om deze (laatste) wens van Frits in vervulling te laten gaan.

Ik vertelde dat wij de volgende dag al vroeg op vakantie zouden gaan, maar dat ik dolgraag daaraan mee wilde werken als we weer terug waren. Ik gaf haar alvast wat hints en adressen en beloofde haar direct na de vakantie te zullen bellen.

Op 12 juni waren we terug en ik belde Carolien. Het bleek dat ze na ons gesprek aan het bellen was geslagen en gesproken had met een oude KMS vriend van Frits: Marcel Crompvoets. Marcel en zijn vrouw Ad namen contact op met de Cavalerie in Amersfoort. Vervolgens was er voor Frits en de familie een hele dag uitgetrokken. De familie was over het oude werkterrein van Frits rond gereden. Frits had in een tank gezeten en was er meer dan een uur lang mee over de testbanen en testheuvels rondgereden. Hij had een geweldige dag gehad. Hulde aan Ad en Marcel Crompvoets en Defensie die deze onvergetelijke dag voor een ernstig zieke ex-soldaat hebben mogelijk gemaakt.

Op 7 augustus 2010 ben ik bij Frits en Ans op visite geweest en hebben we uitgebreid herinneringen opgehaald.

De laatste maanden begonnen zijn krachten sterk af te nemen en op zondag 23 oktober is Frits op 67-jarige leeftijd overleden.

Heb je met Frits gediend of heeft hij je eens uit de sloot gehaald? Dan is het een goed idee om de familie een kaartje te sturen. Ze zullen er veel steun aan hebben. Dit is het adres:

Ans Boendermaker en kinderen

Simon de Vliegerstraat 21

6871 MA Renkum

Kees Blokker, Voerendaal, 9 november 2011.