De Generaal en de Oorkonde. Fré Metselaar Story.

Onderstaand de herinneringen van Fré Metselaar. Fré is van lichting 62-5. Hij kwam op in oktober 1962 en zwaaide af in maart 1964. De laatste zes maanden van zijn diensttijd was hij als korporaal de post-commandant van o.a. de Schakel 2 (S2)/C33, Schakel 3(S3)/C34 en de Schakel 6(S6)/C37. Allemaal Straalzender/draaggolfwagens met een AN/TRC en CF1. Hier is zijn verhaal.

Ik werd geplaatst bij de Verbindingsdienst. Waar je meestal terecht kwam als je nog net geen S5 had. Maar waar toch met enige “hulp” iets van te maken was. En dus kwam je er de meest interessante mensen tegen. Voor mij was het 18 maanden verrassing. 18 maanden feest.

Nou ja, op de basisopleiding na: opgeroepen om te komen dienen in de saaiste omgeving van Nederland: de Generaal de Bonskazerne in Grave. Buiten de kazerne herinner ik me als cultureel hoogtepunt het plaatselijk café. Een belevenis was het koudste bivak van de eeuw, winter 62/63. Een nachtelijke wachtdienst duurt dan heel lang.

Vervolgens Hotel Hojel, twee maanden (alweer) feest in een kazerne waar alles kon. De kolenkachel op de kamer diende bij het avondappel niet meer te branden en na enige oefening konden we hem brandend uitstekend uit laten zijn. Iets dat goed ging tot een dronken kamergenoot des nachts in de kachel wilde kotsen, z'n vingers brandde en het vervolgens over het hete deksel deed.

Daarna Schaarsbergen, Oranje-Kazerne. Het dreigde, ondanks de performances van onze overste "Flipje" van Tiel, saai te worden met de dagelijkse gang naar het Mob. Teneinde daar onze “Dikke DAF” en de AN/TRC draaggolf installatie aan boord daarvan te onderhouden.

Maar er kwam licht aan de horizon. De B-compagnie zou naar La Courtine gaan, een Dikke Aftocht van vier dagen. Men had een paar mensen te weinig, dus vanuit de C-cie mocht ik als vrijwilliger mee.

Het aardige van het 11Verbindingsbataljon was, dat ze zou worden opgedoekt in geval van oorlog (of oefening). Waarop de diverse pelotons zouden worden ingedeeld bij een ander onderdeel. Zoals bijvoorbeeld een keer tijdens een korte oefening bij 1DA/49AFDVA in Hohne.

Maar de periode La Courtine zou drie hele maanden gaan duren. Elke keer als er een legeronderdeel (en dat waren er veel per seizoen) uit Nederland arriveerde, werden we opgedoekt en ondergebracht bij dat nieuw gearriveerde onderdeel.

In onze compagnie waren de Limburgers opvallend goed vertegenwoordigd. Allemaal hunkerend naar hun verre durpje en hun wettige echtgenoten. Die echter pas echt echtgenote werden na de kerkelijke bevestiging. Rome is altijd al creatief gebleken. Rondom het Camp stonden de Limburgse tenten met familieleden. Moeder Courage...........

Soesterberg, 19 juli 1963. Per ongeluk mocht ik niet mee met de colonne en werd per Troopship naar La Courtine vervoerd. Daar werd de uitgezonden B-compagnie tijdelijk de 11e Verbindingsstafcompagnie.

De Welzijnszorg liet zich niet onbetuigd. Dus 's avonds werden we verwelkomd door Anneke Grönloh met “Brandend Zand” en Toby Rix met een fietsbelconcert.

Onze Dikke DAF was inmiddels helaas vervangen door een YA314, een gewone 4x4. Voorzien van koektrommel als AN/TRC behuizing (De YA314 heette met een shelter opbouw: YA324. KB).

De AN/TRC was een vier kanaals - drie meter draaggolfzender, waarop het Lijnpeloton z'n WD-1/TT bedrading aansloot, afkomstig van de commandopost.

Er hoorde een drie elementsantenne bij op een mast van 18 meter. Het opzetten daarvan vergde nogal wat tijd. Al gauw ontdekten we, dat een steen waaraan een stuk WD-1/TT draad, in een boom gegooid een redelijke antenne was.

Toen kregen we tijdens een oefening een generaal aan boord. Wij voorzagen hem in onze zenuwen binnen vijf minuten van koffie. Hij stelde vast dat de verbinding wel erg snel na onze aankomst tot stand was gekomen (hij had de draad in de boom nog niet gezien). Toen hij nog verbaasder werd omdat de verbinding na enige tijd nog beter werd (inmiddels stond de mast), leverde dat toch een oorkonde op.

De uitreiking

Het regende hard op de dag van de oorkonde-uitreiking. Waardoor de compagniescommandant kapitein Tummers besloot de oorkonde in de hal uit te reiken. Toen iedereen was aangetreden werd ik tot mijn verbazing naar voren geroepen. De sfeer was door m'n uitleg wat lacherig, maar goed de oorkonde werd overhandigd en we deden allebei een stapje terug. Nog geen seconde later kletterde de plafondlamp naar beneden en plofte met een geweldige klap op de plaats waar we net stonden......

Vanaf dat moment mochten we door onze "kennis" meedoen aan experimenten. Dus: rijd maar naar ongeveer die plaats en maak een verbinding met enzovoorts. En in die plaats was altijd wel een café met ruimte daarbij voor onze 324.

Helaas kwam er ook een einde aan deze periode en na het afscheidsfeest in het café van madame Porter, achtte men het (na een welgemikte klap op mijn neus) noodzakelijk de terugreis per Troopship in plaats van per Dikke DAF te ondernemen. En dan kom je diep in de nacht van 28 september weer bij je eigen compagnie op de Oranje-Kazerne aan. Waarop er om zes uur in de ochtend zo'n krijsende KVV-sergeant aan je bed staat te rammelen. Weer even wennen aan de tucht van "denken doen wij wel voor je".

Fré “Spijker” Metselaar, 17150 Saint Georges des Agouts, Frankrijk (370 km westelijk van La Courtine), 19 mei 2011. Met bijdrage van Kees Blokker en Sdu uitgevers.