De Sergeant en de Verleidelijke Centraliste

Dit verhaal komt uit de plakboeken van Willy Broens en Henk Verhees.

De telefooncentrale

Willy Broens zat op de telefooncentrale. Niet alleen op de centralewagen die het veld in ging, maar ook op de grote centrale van de Oranje-Kazerne. Die centrale zat vooraan bij de poort in hetzelfde gebouw als waar de wacht, de ruimten voor de verzwaard gestraften (ook wel bekend onder de naam: cellen), de kapper, de tandarts, de ziekenzaal en de geestelijke verzorging zat.

Adembenemend

Op de centrale zat ook een adembenemende blondine uit Renkum. Jeannette was haar naam. Als zij dienst had, was het altijd drukker dan normaal op de centrale. Iedereen wilde wel weer eens wat anders zien dan legergroen en Jeannette mocht gezien worden. Iemand die zich ook regelmatig op de hoogte ging stellen van al het moois dat er in Renkum woonde en op de telefooncentrale werkte, was Henk Verhees. Als kunstzinnig aangelegd persoon had hij een geoefend oog voor natuurlijke schoonheid. Dat kunstzinnige oog moest natuurlijk geoefend blijven en de beste gelegenheid om die oefeningen te doen was als Jeannette dienst had. Zover de geschiedenis bij Willy Broens bekend is, is het helaas gebleven bij appetijt op doen. Maar misschien kan Henk Verhees dit nog eens toelichten??

En Henk Verhees licht die story hieronder toe:

En nu wil ik natuurlijk wel even vertellen hoe het zit met die Jeannette. Het lieve kind kan ik me natuurlijk heel goed herinneren alleen haar naam was ik vergeten. Het was destijds kort voor het einde van mijn diensttijd en ik werd gvd nog gauw even tot sergeant van de week "gebombardeerd" (het zal wel volgens een schema zijn gegaan). Het is geen vakantieweek, dat weet ik nog wel. Op het einde loop je behoorlijk op je wenkbrauwen. Gelukkig werd de pijn aangenaam verlicht door Jeannette.

Wapens van de sergeant van de week

Als SgtvdW is een van je belangrijkste wapens de telefoon. Een ander wapen is een stuk hout om iedereen 's morgens mee wakker te krijgen door op de spijlen van de bedden te rammen. Bij sommigen hielp dat niet en dan had ik nog wel andere methodes, eveneens met dat stuk hout.

Enfin, die telefoon dan. Aan de andere kant van de lijn zat in eerste instantie de centrale die je dan verder verbond. Zeker verbindingsmannen weten wel hoe dat werkte destijds. En daar was toen dat stemmetje: "Centrale... met Jeannette". Onweerstaanbaar. Binnen twee dagen was ik verkocht en Jeannette schijnbaar ook. Maar helaas, de plicht van dat moment liet niks anders toe als de telefoon. Ik kon daar niet weg als SgtvdW.

Blind date

Toen die week eindelijk om was had ik "vaste verkering". Alleen had ik Jeannette nog nooit gezien. Moet je je zoiets voorstellen. Iedereen kende inmiddels Jeannette. Ze gingen allemaal een kijkje nemen daar op de centrale en dan kreeg ik daarna allerlei positieve en bemoedigende adviezen. Dat beloofde dus wat!

Om het spannend te houden hadden we voor onze eerste afspraak de klok voor het station in Arnhem als meeting point gekozen. Iets origineler kon ik niet bedenken!!! En zo geschiedde. Verdere details laat ik achterwege. Een vervolg afspraak werd wel gemaakt, maar op die dag was ik inmiddels afgezwaaid. Echt waar!

Frivool

Dus toen dat eerste burgerweekend weer dat .... stuk terug van Geleen naar Arnhem. In de trein zat ik eigenlijk al te balen. Het gezin "Jeannette" was streng gereformeerd en daar kwam zo'n zondige zuiderling, die carnaval vierde, een nacht slapen. Het voorspelde niet veel goeds. De volgende dag was zondag. Het gezin ging ter karke en ik moest elders verblijven. Waar herinner ik me niet meer. ‘s Middags las vader Jeannette voor uit de bijbel voordat hij het vlees aansneed. Voor de rest gebeurde niet veel. Je mocht nauwelijks buiten de deur komen. We zaten daar dus maar. Ik moest allerlei enigszins onnozele en netelige vragen beantwoorden. Enfin, het einde laat zich raden. Zondagavond dat ... stuk weer terug naar huis met wat vage beloftes en dat was het dan. Helaas? Mwa... Maar het was een lief kind! (ik ben er niet van overtuigd dat het Jeannette haar juiste naam is, ik vind het te frivool klinken).

Willy Broens en Henk Verhees, Buchten/Maastricht, 17 november 2008. Met bijdragen van Kees Blokker.