Van Wim Schipper kreeg ik een reactie naar aanleiding van het verhaal over de muiterij op de C-compagnie. Wim Schipper is van 64-1. Hij is radiotelegrafist en door zijn opleiding van maar liefst acht maanden, moest hij als specialist drie maanden langer dienen. Hij zat bij het Radiopeloton van vaandrig Vis. Hier zijn de verhalen van Wim Schipper:

Ik heb aan de parate hap in de Oranje-Kazerne niet veel herinneringen overgehouden. Het enige wat bij mij bovenkomt, is dat er binnen vrij korte tijd twee vaandrigs (stippen) werden overgeplaatst. Waardoor kwam dat? Ons Radiopeloton ging regelmatig buiten de poort op oefening. Daarvoor hadden we vaste locaties. Ik herinner me nog de plek bij vliegveld Terlet. Uiteraard haalden we tijdens zo’n oefening leuke geintjes uit. Zoals: de zekering van de ontvanger of zender eruit halen en dan maar noodsignalen blijven zenden. De betreffende stip kreeg zo’n probleem niet opgelost. Hij werd als ongeschikt "weggepromoveerd", zoals dat nu heet.

Onze derde stip was vaandrig Vis, hij kwam uit de Achterhoek. Hij was uit beter hout gesneden. Bij onze volgende buitengaatse oefening haalden we weer dezelfde trucs uit. Maar dat was snel afgelopen. Stip Vis kwam bij ons op de radiowagen en vroeg: "Wat is er aan de hand?". We vertelden hem het probleem en toen zei hij: "Laat me er even bij". Hij draaide resoluut de juiste zekeringhouder los en zag dat de glaszekering er niet inzat. Hij zei verder niet veel. En deed het heel indringend af met de mededeling: "Willen jullie soms graag op rapport CC of zo?". Vanaf dat moment hebben wij, tot mijn dag van afzwaaien, puike oefeningen gedraaid. Vaandrig Vis liet zich niet in de luren leggen. Logisch ook, want hij was een afgestudeerde T.U. elektrotechnicus.

Naar aanleiding van het verslag over de muiterij bij de C-compagnie komt bij mij weer de herinnering boven van de Toiletgebouwen-wacht op de Elias Beeckmankazerne.

Ik zat in de opleiding tot radiotelegrafist. Achter ons gebouw waren de garages, waar de chauffeurs hun opleiding kregen. Daar liepen ook de instructeurs rond. Dit waren bijna allemaal korporaals der eerste klas. Op de Beeckman stonden op meerdere plekken de zogenaamde "buitentoiletgebouwen". Deze gebouwen hadden vier ingangen.

De muren en deuren van deze toiletgebouwen waren voorzien van de nodige zinnenprikkelende tekeningen en teksten. Daar stoorde niemand zich aan. Je had wat vermaak als je daar rustig je dingetje zat te doen. Ook de dames schoonmaaksters hadden er geen problemen mee.

Totdat de chauffeurinstructeurs er een zootje van hadden gemaakt. Aan hun kant van het toiletgebouw hadden ze meerdere toiletrollen door de toiletten rond gegooid. Zoals je dat ook bij voetbalwedstrijden wel ziet. En dat gaf natuurlijk een enorme vieze, natte zooi.

Daarover hadden de schoonmaaksters hun beklag gedaan bij de Officier van de Wacht. Toen begon voor onze compagnie, die onder leiding stond van kapitein Hakkert, het gedonder in de glazen.

Op donderdag hadden we bij de SMA (sergeant majoor administratie) de vervoersbiljetten voor half geld gekocht. Op vrijdagmiddag deelde kapitein Hakkert ons mee, dat alle verlof was ingetrokken. Verder werden bij alle vier toegangsdeuren van het buitentoiletgebouw wachtposten neer gezet. Met aflossing om het kwartier. We moesten op wacht met binnen- en buitenpot, UZI, pukkel en veldfles. Bovendien moesten wij de toiletten schoonmaken en ook alle tekeningen en teksten verwijderen.

Na deze "rampzalige mededeling" moesten we ’s middags weer naar de Simon Stevinkazerne om de opleiding verder af te maken. Dat ging natuurlijk goed fout. Ter hoogte van de achterpoort vond sergeant Kwak het nodig om ons peloton rechtsomkeert te willen laten maken. Helaas had de helft van de mannen zijn commando niet gehoord. De voorste helft liep gewoon door. En alleen de achterste helft maakte rechtsomkeert. Dat vond sergeant Kwak geen goede zaak. En dus moesten we nog wat meer exercitie doen. Wat de sfeer niet verhoogde.

‘s Avonds zagen we de compagnie die tegenover ons gebouw gelegerd was, wel gewoon met verlof gaan. Voor, tijdens en na het avondappel was dit een "hot item" en het gesprek van de dag.

Na het eten begon de narigheid. Er ontstond een run op de kantine. Met als gevolg dat deze om 19.00 uur was uitverkocht. Dat was logisch, want de "compie" zou normaal met verlof zijn gegaan. En dan zou er, zoals gebruikelijk, slechts een handje vol parate hap in de kazerne achterblijven.

Toen begon het muiten. De appelplaats werd door ons gebruikt om ons ongenoegen kenbaar te maken. Daarbij verschenen we in zeer verschillende tenues. De één in volledige bepakking, de ander in pyjama. Of in sporttenue met binnen- en buitenpot en UZI. Een enkeling stond er in uitgangstenue. Kortom een zootje. En natuurlijk waren de spreekkoren ook niet van de lucht. Er werd in koor gezongen: "En wat doen we met die Hakkert als die komt…".

Al met al leidde dat ertoe, dat de Officier van Piket en de wachtcommandant de situatie buitengewoon bedreigend ervoeren. Zij belden de garnizoenscommandant en vertelden wat er gaande was. En ik herinner me nog dat rond 22.00 uur onze sergeant van de week samen met de garnizoensmajoor bij ons het gebouw binnenkwamen. In stevige taal kregen we te horen, waar we ons aan te houden hadden. Maar de majoor begreep de situatie. Het "wachtlopen" werd per direct ingetrokken.

Het bleef nog wel een tijdje onrustig. Uiteindelijk gingen we toch op de strozak. Er was geen andere keus. Zaterdagmorgen kwam eerste luitenant Roest ons vertellen, dat we om 11.00 uur aan moesten treden. Zodat hij ons "netjes" naar het station van Ede kon brengen. Later heb ik horen vertellen, dat dit akkefietje kapitein Hakkert zijn promotie naar majoor heeft gekost.

Wim Schipper, Deventer, 21 oktober 2008. Met bijdragen van de LFFD.