Van onze toenmalige CC luitenant de Vries (nu generaal-majoor bd Hans de Vries) kreeg ik nog een stel prachtige toevoegingen op de verhalen over oefening Hou Doe II.

Omdat het buiten regent en de golfbaan tijdelijk gesloten is, even een paar aanvullende opmerkingen over de befaamde oefening. De onverwacht invallende strenge vorst zorgde inderdaad voor de nodige problemen. Een paar voorbeelden.

1. Het vlees voor de avondmaaltijden werd aangeleverd als een grote klomp ijs, die eerst met bijlen door de koks tot behapbare stukken moesten worden gehakt! Dat zorgde voor de nodige hilariteit. Ondanks de ellende van de kou, bleef het gevoel voor humor.

2. Een dag voor vertrek konden we de verbindingen sluiten en het kabelwerk opruimen. Echter, bij ons eigen bivak, waar een klein verbindingscentrum was met o.m. een telefooncentrale en een telexwagen, waren de 20DA kabels ingegraven om ze te beschermen tegen de af en aan rijdende voertuigen. De vorst zat toen zo diep in de grond dat het onmogelijk was de kabels onbeschadigd uit de grond te krijgen. Na overleg met de bataljonsstaf hebben we de kabels doorgesneden. Hoe weet ik niet meer.

3. Nadat al de voertuigen zich verzameld hadden en de colonne voor de terugreis was geformeerd, gingen we de volgende dag al heel vroeg (07.00 uur?) op pad. Ik wist toen al dat er een ijzelfront vanuit het westen naderde en dat we dus problemen zouden krijgen bij de terugreis. Iedere chauffeur had de opdracht een blik/fles antivries bij zich te hebben om de voorruiten ijsvrij te houden. Mijn chauffeur had een (transistor!)radio waarop we de weersberichten en dus de nadering van het ijzelfront konden volgen. We hadden al becijferd dat we in de ijzel terecht zouden komen als we het tijdschema van de verplaatsing zouden aanhouden. We hadden het geluk vooraan te zitten in de zich naar NL verplaatsende colonne.

In de jeeps van mijn drie pelotonscommandanten waren radio's geďnstalleerd zodat we contact konden houden. We spraken een "geheime" frequentie af. Het idee was iets harder te gaan rijden dan de routetijdtabel aangaf en de grote rust over te slaan. Daarmee zouden we hopelijk voldoende tijd winnen om de ijzel voor te zijn. En dat is gelukt! Het bleef natuurlijk niet onopgemerkt en ik werd herhaaldelijk via de radio op het bataljonscommandonet tot de orde geroepen, maar die berichten heb ik genegeerd. De veiligheid van mijn mensen stond voorop. Ik ben de volgende dag in Schaarsbergen wel ter verantwoording geroepen, maar men begreep mijn handelen en liet het daar verder bij. Andere eenheden hadden veel moeite thuis te komen en sommige arriveerden pas de volgende dag.

Op de dag van aankomst stond ‘s avonds een DAF 314 AD voor het café waar het kader was ondergebracht. De chauffeur had de lichten laten branden en zelfs extra staaflantaarns met een rood filter aan de achterklep gehangen om zichtbaar te zijn. Niettemin kwam er een soort rijdende winkel van Sinkel voorbij, die de DAF schampte waarbij zijn gehele zijkant van de wagen als een blik werd open gereten! Ik heb nog nooit zoveel blikken jam, flessen melk en wat niet al kapot op de weg zien liggen. Grote consternatie. KMar erbij, maar de chauffeur ging terecht vrijuit.

Op een gegeven ochtend vroeg ik aan Herr Wirt hoe het ging. Hij klaagde dat bijna al zijn bierglazen en asbakken waren verdwenen. ‘s Avonds liet ik appel houden en eiste dat iedereen de achterover gedrukte glazen etc de volgende dag moest inleveren. Anders zou ik de mensen de rest van de oefening in hun pubtent laten slapen.

De volgende avond informeerde ik bij Herr Wirt naar het resultaat van mijn maatregel. Hij zei niet te hebben geweten, dat hij ooit zoveel glazen en asbakken had gehad!

Eerlijkheid wordt beloond. De dag voor vertrek stopte er een grote wagen van de bierbrouwerij en voor iedereen was er tenminste één fraai bierglas. Ik heb de mijne nog steeds als herinnering in de kast staan.

J.J.C.N. de Vries, 28 februari 2011.

Lees de reacties van Henk Heidema in Dagboek van een Keukenprins.