Bloed geven. Wie wint de race?

In de tijd dat Willy Broens (64-5) op de Oranje-Kazerne zat, waren de mannen van het Lijnpeloton vaak bleek om de neus (zeg maar gerust lijkbleek). En zo slap als een vaatdoek. Hoe dat kwam heb ik onlangs van Willy Broens vernomen.

Uittocht

De bloedtransfusiedienst kwam twee keer per jaar op de Oranje-Kazerne langs om bloed af te nemen. Diegenen die een halve liter bloed gaven, kregen een hele week lichte dienst (extra melk en zo) en ook nog eens een dag prestatieverlof. Dus dat was altijd dringen als die mannen bloed kwamen tappen.

Daarnaast gebeurde het regelmatig, dat ziekenhuizen in de omgeving plotseling dringend behoefte aan een bepaalde bloedgroep hadden. Ze belden dan naar de O.K. en vroegen of er wellicht ook donoren waren met die bloedgroep. Op de omroepinstallatie werd vervolgens zoiets omgeroepen als: "Personen met bloedgroep... worden verzocht zich te melden bij de wacht". Het volgende gebeurde dan: iedereen met de gezochte bloedgroep liet stante pede alles uit zijn handen vallen en een complete uittocht uit alle gebouwen kwam op gang. Als een op hol geslagen kudde, schoot iedereen als een speer naar de wacht. Zelfs de bioscoop liep soms half leeg. Wat een vrije dag al niet vermocht.

Eerder vertrekken

De simpele zielen!! Zolang Willy Broens op de telefooncentrale zat, had niemand ook maar een schijntje van kans die race te kunnen winnen van de mannen van het Lijnpeloton. Willy had namelijk een lijst met de bloedgroepen van al zijn kamergenoten. Als er dan een oproep voor bloed binnen kwam, moesten de telefooncentralisten die oproep op de speakers zetten. Maar voordat Willy dat deed, belde hij met onze eigen weekkamer (hij weet nu nog het toestelnummer: 32) en vroeg naar de mensen met de juiste bloedgroep. Die hij vervolgens de tip gaf met bekwame spoed naar voren te rennen. Als hij dan zijn makkers door het raam zag aankomen, werd pas de omroepinstallatie aangezet. De mannen van het Lijnpeloton waren altijd het eerste aanwezig, lagen soms al aan het infuus als de eersten van de concurrentie zich meldden. Het zou me niet verbazen als er mensen bij waren die elke maand wel een halve liter bloed lieten aftappen om een dag langer bij vrouwlief te kunnen zijn. Voorwaar een compliment voor het vrouwelijk schoon.

En wij maar denken: hoe komt het toch dat die van het Lijnpeloton altijd het eerste bij de wacht zijn en zo bleek? De jongens kregen pas weer langzaam een blosje op de wangen na het afzwaaien van Willy Broens. Een mooie bijnaam voor hem zou zijn geweest: Willy "Dracula" Broens.

Aftekenen

Nadat je een halve liter bloed had afgestaan kreeg je een bloeddonorkaart met een stempel of een zegel. Met daaronder de datum waarop het bloed was gegeven. Daarnaast werd de datum geschreven, waarop de vrije dag was opgenomen en kwam de paraaf van onze SMA Jan Creemer. Jan was zeer coulant. Als de opname van de vrije dag was goedgekeurd, moest je hem de kaart geven. Hij tekende dan die dag af. Door de drukte vergat hij dat soms en dan kon je die dag nog een keer opnemen.

Compagniescommandant 1lnt. J.J.C.N. de Vries, de opvolger van 1lnt. Duivelshof, stak daar een stokje voor. Hij schreef voor, dat de bloeddonorkaart altijd bij het verzoek moest zitten. En hij tekende de kaart altijd direct zelf af. Vanaf dat moment was dubbel opnemen niet meer mogelijk".

Jan ten Zende diende een verzoekje in om een vrije dag op te nemen wegens het geven van bloed. Bij de adviezen stonden de parafen van de PC vdg. Jan Vogels, de administrateur sgt. Jan Creemer en de toenmalige CSM (Compagnies Sergeant-Majoor) sgt.maj. Jacques Bouvrie. Het verzoek werd door de toenmalige CC H.L.A. Duivelshof afgewezen. Jan was één maand verstoken van gunsten. Waarom weten we niet meer.

Jan Wanders

Jan Wanders was indertijd, samen met Jan Greten, Appie Hammink, Hub Debie en Pietje van Summeren, één van de smaakmakers van het Lijnpeloton.

Toen Jan een tijd geleden na een dagje klussen thuis kwam, deed zijn vrouw Hanny voor hem de deur open, zette zijn lievelingstoel klaar, pakte zijn pantoffels, stopte zijn pijp en had ook z’n lievelingsgerecht gekookt.

Ze had nl. die dag vernomen hoeveel aderlatingen Jan in 1964 en 1965 had ondergaan, uitsluitend en alleen om maar zo lang mogelijk bij haar te zijn.

Jan vond het wel lekker om zo vertroeteld te worden. Hij hoopte dat dit nog lang zou doorgaan. Hij was blij verrast dat hij op deze manier zoveel jaar later nog beloond werd voor zijn zo gul gegeven bloed en vroeg of ik niet nog wat meer van dit soort verhalen heb. Helaas Jan, zo groot is mijn duim niet.

Kees Blokker, Voerendaal, 17 november 2008. Met bijdragen van Willy Broens, Jan Wanders, Jan ten Zende.