Deze pagina is ter herinnering aan mijn goede dienstmakker Jack Post, of zoals we hem altijd noemden, Jacob Post.
Op 25 november 1965 zwaaide de lichting 64-3 af. Op dat moment kende ik Jack alleen van gezicht omdat we wel eens samen reisden. Hij was korporaal, had bijgetekend en zat als chauffeur bij de Staf-, Staf en Verzorgingscompagnie (STSTVZG-Cie) van het 11Verbindingsbataljon in de Oranje-Kazerne.
Vrijwillig Nadienen In de zomer van 1966 liet ik samen met twee vrienden een wervingsofficier bij ons thuis komen om de beroepsmogelijkheden bij de Landmacht voor ons toe te lichten. Resultaat was dat twee vrienden beroepsmilitair werden en ik vier jaar bijtekende als Vrijwillig Nadienende. En zo kwam ik nog geen jaar na het afzwaaien op 1 oktober 1966 terug bij de C-compagnie. In eerste instantie was dat bijtekenen een tegenvaller, want alle mensen die ik nog kende waren inmiddels afgezwaaid. En ik kende er alleen nog een paar beroepsmensen. Ik werd benoemd tot postcommandant van een Radioschakelwagen en kreeg de C34 toegewezen.
Frits Boendermaker en Jack Post Maar nog voor het eind van diezelfde week werd ik gevraagd om Beheerder Boekwerken te worden bij de STSTVZG-Cie, werd overgeplaatst naar die compagnie en kwam op een korporaalskamer te liggen. Samen met Jack Post en Frits Boendermaker. Frits was al jaren beroepsmilitair en chauffeur op de Breakdown. De 10-ton takelwagen die moet uitrukken als een wagen zich had vast gereden en niet meer op eigen kracht los kon komen. Frits was een soldaat van het type van-dik-hout-zaagt-men-planken, had maling aan alles en heeft op onorthodoxe wijze menige vrachtwagen weer op de straat gekregen. Jack was een aardige jongen en het klikte vanaf het eerste moment.
Frits sloopt een kroeg We trokken met z'n drieën heel vaak samen op. Onvergetelijk is de avond dat we met zijn drieën eens in Arnhem waren gaan stappen en Frits na enige pilsjes naar de WC moest. Deze WC had een deur direct vanuit de kroeg. Het duurde nogal voordat hij terug kwam en op het moment dat we even wilde gaan kijken, vloog de WC deur met kozijn en al uit de muur. Frits had aan de binnenkant al een tijdje aan de deur staan trekken en duwen en toen zijn volle gewicht er tegen aan gegooid. Na de nodige pilsjes was hij zich er niet meer van bewust dat het geen gewone draaiende deur was, maar een schuifdeur. Toen duwen en trekken niet hielp was hij er met volle gewicht tegenaan gegaan. Zo lag hij daar languit in het café bovenop de resten van de deur en het kozijn. Jack en ik hebben Frits een beetje opgelapt, ik meen geld bij elkaar gelegd voor de schade en er later nog vaak omgelachen.
Pijp roker Jack was een hele rustige persoon die mij, als ik weer een actieve bui had, tot kalmte bracht en op die manier vaak redde. Als er reden tot paniek was, stopte Jack eerst zijn pijp, gaf mij zijn builtje pijptabak (ajakkes, ik rookte toen nog) en zei zo iets van: "Zouden we dat wel doen, jongens?". En pas als we hem overtuigd hadden gebeurde het ook. Enige maanden later werd ik overgeplaatst naar een NATO verbindingspost in Wolder-Maastricht. Het contact met Jack werd wat minder. Op 19 april 1968 trouwde hij met Lenie Huveneers. Op zijn bruiloft in Brunssum waren wij erbij en hebben veel lol gehad. Hij was hartstikke trots op zijn vrouw. Hij werd nog trotser toen zij op 26 februari 1969 een dochter kregen: Esther.
In 1968 werd hij overgeplaatst naar de W.G.F. Kazerne in Harderwijk. Op 4 januari 1969 kreeg ik een brief van hem waarin hij vertelde dat hij in Oog in Al in Utrecht lag en een paar operaties zou ondergaan. Jack bleef dokteren. Hij bleek huid kanker te hebben en op donderdag 6 mei 1971 is hij overleden. Hij is op dinsdag 11 mei 1971 met militaire eer begraven op het kerkhof van Heerlerheide. Ik zal hem nooit vergeten.
|